Któregoś
listopadowego wieczora, gdy słońce już dawno schowało się za budynkami
krakowskich wieżowców, mój tata stanął w drzwiach mieszkania z tajemniczą
torebką w prawej ręce. Odłożył plecak z laptopem na szafkę w przedpokoju,
kurtkę powiesił na wieszaku, ściągnął buty i dopiero wtedy wręczył mi
podarunek. Delikatnie rozchyliłam opakowanie, a na mojej twarzy zagościł
szeroki uśmiech, gdy dojrzałam zawartość. Popatrzyłam na tatę z niedowierzaniem.
Nie musiałam mu dziękować, bo gdy moje spojrzenie spotkało jego, zobaczył to w
moich oczach.
