…
czyli krótko, zwięźle i na temat.

Akcja
Przewieszenia zaczyna się niedługo po
wydarzeniach opisanych w Ekspozycji,
krótki czas po tym końcowym epizodzie, który wprawił mnie w osłupienie, który
sprawił, że od razu pobiegłam po drugi tom. Ci, co czytali, wiedzą, co mam na
myśli. A więc, skoro zakończenie części pierwszej było tak nieziemskie, to ciąg
dalszy powinien trzymać formę, prawda?
W
Tatrach źle się dzieje. Seria tajemniczych wypadków nawiedza góry. Ludzie w
niewyjaśniony sposób tracą życie na szlakach. Wszystko wygląda na przypadkowy
zbieg okoliczności, ale ofiary są ze sobą powiązane i mogą mieć coś wspólnego
ze sprawą, nad którą Wiktor Frost pracował razem z Olgą Szrebską.
Największym
plusem tej książki jest miejsce akcji, dość niezwykłe, bo to nasze polske
Tatry. Wszystkie nazwy, które mają związek z fabułą, kojarzę tylko ze
słyszenia. Nie cierpię chodzić po górach i z tej prostej przyczyny tego nie
robię. Ale zaczytując się w powieści Mroza, bardzo dobrze umiałam sobie
wyobrazić wszystkie wspomniane miejsca za sprawą zwięzłych, ale szczegółowych
opisów. A ponadto, nabrałam ochoty na wycieczkę, nie tylko do Zakopanego, ale
także do tych wszystkich miejsc, w których działa się akcja.
Autor ponownie wprowadza w historię trochę innowacji i prowadzi narrację w trochę inny sposób. Stałym punktem naszego programu dalej jest Frost, ale oprócz śledzenia jego losów, jesteśmy bezpośrednimi świadkami zabójstw czy postępowania w prokuraturze. Nową główną żeńską bohaterką została pani prokurator, Dominika Wadryś-Hansen, która całej powieści dodaje smaku. I której zdecydowanie nie darzę sympatią.
Jednak…
Wszyscy
znamy schemat drugiego tomu trylogii. I w wielu momentach odnosiłam wrażenie,
że Przewieszenie się w niego wpisuje.
Przez znaczną część książki Frost ściga mordercę. Wiem, że akcja przybierała
wtedy nieoczekiwany obrót, ale przez to, że Mróz pisał rozdziały bezpośrednio o
zabójcy, brakowało mi elementu zaskoczenia. Tej niewiedzy, gdy komisarz dociera
na miejsce zbrodni i nie wie, co zastanie. Znając działania mordercy, czytelnik
jest o krok przed Frostem i dowiaduje się pewnych rzeczy przed nim. Czasami ten
pościg przypominał dziecinną zabawę w gonienie króliczka, choć klimat na to nie
wskazywał. Konsekwencje czynów Frosta wcale nie są błahe, a poświęcenie, na
które się zdobywa, by uchwycić zabójcę, jest ogromne.
I
jak to zwykle w powieściach Mroza bywa, pod koniec sprawy przybrały zupełnie
niespodziewany obrót. Ostatnie kilkadziesiąt stron zbiło mnie z pantałyku, a po
przeczytaniu samej końcówki, czułam się, jakby Mróz wrzucił mnie do pralki i
nastawił na wirowanie. Już nie wiedziałam, co jest prawdą, a co nie. Więc znowu
brawo dla niego - zaraz po skończeniu Przewieszenia
zabrałam się za Trawers, bo nie
mogłam znieść tej niepewności. I myślę, że to jest wystarczającą zachętą, aby
sięgnąć po całą trylogię z komisarzem Frostem. Bo spędzanie czasu z takimi
książkami to czysta przyjemność.
Znajdziesz mnie również tutaj:
Facebook:
https://www.facebook.com/toreadornottoreadworld/
Instagram:
https://www.instagram.com/thethirteenthbook/
Goodreads:
https://www.goodreads.com/ewuniunia
Snapchat: @ewuniunia