Czy zdarzyło ci się kiedyś w
żartach powiedzieć do kogoś zabiję cię? Albo zamorduję cię? Może coś podobnego?
Gdy twoja przyjaciółka robi ci niespodziankę w szkolnej szatni z tandetnym i
bardzo głośnym sto lat, ty możesz mieć ochotę ją udusić. Oczywiście nie masz tego
serio na myśli, lecz ktoś, kto jest nieobeznany w młodzieńczych
przekomarzaniach, może dojść do innego wniosku.
Inną sytuacją jest, jeśli
najpopularniejsza a przy tym najwredniejsza dziewczyna w szkole upokorzy cię na
oczach wszystkich twoich kolegów. Wtedy rzeczywiście możesz chcieć ją zabić.
Albo, gdy wyda się, w kim się durzysz i do którego chłopaka wzdychasz, chcesz
zamordować osobę, która wypaplała twój sekret. Skoro masz tak dużo osób „do
odstrzału”, a pamięć nie zawsze się dobrze spisuje, to dobrym pomysłem wydaje
się spisać listę z nazwiskami i nazwami rzeczy, które w jakiś sposób zaszły ci
za skórę.
Valerie właśnie wpada na
taki pomysł. Tworzenie swojej listy zaczyna od rzeczy materialnych.
Znienawidzone przedmioty szkolne i tym podobne. Jej chłopak, Nick, także
dorzuca swoje trzy grosze do całości. Cały spis rośnie i nabiera kształtu. W
końcu trafiają do niego też osoby, które w jakiś sposób sprawiły im przykrość.
Lista to była ich tajemnica.
Takie hobby i odskocznia. Sposób na odreagowanie i nierobienie nikomu krzywdy.
Wiesz o co chodzi, upokorzenie wroga w myślach przed zaśnięciem, a nie
rzeczywiste uderzenie go w twarz i narażenie się na gorszą ocenę z zachowania.
Wszystko wydawało się być
pod kontrolom. Do czasu, aż miarka się przebrała. Nick był tak zaślepiony
nienawiścią, że pewnego dnia przyniósł do szkoły pistolet i zrobił z niego
użytek w szkolnej stołówce. Strzelał do wszystkich osób z listy. Sparaliżowana
niedowierzaniem Valerie nie była w stanie go powstrzymać. Udało jej się uchronić
przed kulą tylko swojego największego wroga. Nick strzelił swojej dziewczynie w
nogę, a później odebrał sobie życie.
Nick zostawił Valerie samą z
konsekwencjami swoich czynów. Nastolatka musi stawić czoła ich szczenięcemu
zachowaniu. Trafiła do szpitala, znajduje się pod opieką psychologa. Interesuje
się nią prasa, jest obiektem częstych przesłuchiwań policji i ofiarą wielu
pytań.
Żeby dołożyć jej jeszcze na
wózek, Valerie postanawia wrócić do szkoły. Niby zasługuje na miano bohaterki,
bo przecież uratowała komuś życie i powstrzymała zamachowca. Ale to w końcu ona
jest autorką listy, która zrujnowała wszystkim życie. Listy „do odstrzału”.
Książka nie jest łatwa w
lekturze. Wydarzenia z teraźniejszości są pomieszane z retrospekcjami oraz
artykułami z gazet. Dzięki temu możemy poznać uczucia głównej bohaterki oraz
zobaczyć, jaki szum powstał wokół całej tragedii. Media nie oddają wszystkiego
tak, jak było naprawdę. Oni tylko doszukują się sensu zdarzenia. Czy Valerie
nie miała współudziału w masowym morderstwie? Może Nick wykonywał jej
polecenia? A jeśli nie, to dlaczego dziewczyna, najbliższa Nickowi osoba
niczego nie zauważyła?
Valerie jest naszą główną
postacią, ale oprócz niej możemy wskazać bohatera, który odgrywa bardzo dużą
rolę i jest nawet wspomniany w tytule. Nienawiść. To ona zaślepiała nastolatków
i spowodowała strzelaninę.
Dziewczyna trzymała się z
boku. Wyróżniała się swoim zwyczajnym ubiorem i brakiem popularności. Jej
bratnią duszą został chłopak z rozbitej rodziny, który uciekał w utwory Shakespeare’a.
Przez swoją odmienność, która tak właściwie odmiennością nie była, stali się
ofiarami dowcipów i wyśmiewań.
Jennifer Brown stworzyła
bardzo realny świat licealistów. Przybliżyła nam psychikę osób najbliższych
sprawcy. Dziennikarze zatrzymują się na samym zamachowcu, a jego bliskich mają
gdzieś. Biorą na języki tylko winnego, mieszają z błotem jego rodzinę i wałkują
temat przez kilka tygodni, by potem i tak do niego wrócić. Nie zastanawiają
się, jak medialny szum wpływa na życie najbliższych mordercy osób.
Jak już wspomniałam, Nienawiść to nie jest łatwa i prosta
lektura, ale warto po nią sięgnąć. Nie uświadczymy tu zwrotów akcji i tajemnic.
Bardziej poznamy problemy zwykłych nastolatków.
Kolejna grupa odbiorców, którzy
powinni przeczytać powieść? Oczywiście, jeśli są na tyle zorientowani w swoim
zachowaniu i wiedzą, co robią. Mam na myśli osoby, które prześladują i
wyśmiewają innych. Które w jakiś sposób uważają się za lepsze, bo kupiły sobie
buty z nowej kolekcji Nike. Nienawiść
jest odpowiednia dla nich. Może po lekturze uświadomią sobie, jaką krzywdę
wyrządzają ludziom i zmienią swoje postępowanie.
A jak słusznie stwierdził
Antoine de Saint-Exupéry:
„Dlaczego mamy się nienawidzić? Zespala nas solidarność, niesie ta sama planeta, jesteśmy załogą tego samego statku.”
Znajdziesz mnie również tutaj:
Facebook:
https://www.facebook.com/toreadornottoreadworld/
Instagram:
https://www.instagram.com/thethirteenthbook/
Goodreads:
https://www.goodreads.com/ewuniunia
Snapchat: @ewuniunia
