Pokazywanie postów oznaczonych etykietą john green. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą john green. Pokaż wszystkie posty

środa, 14 marca 2018

★ Studniówka 2018 ★ "Mój pierwszy bal" ★ [RECENZJA]

Wieczór do którego każdy odlicza dni, prawda?


Temat studniówki majaczył mi gdzieś z tyłu głowy przez cały okres szkolnej edukacji. Potem nadeszło liceum, pierwsza, druga klasa. Dopiero w trzeciej impreza jakoś zyskała na powadze. Rozpoczęły się przygotowania; polowanie na sukienkę, pościg za butami, łowy biżuterii...

środa, 7 marca 2018

Mam 12 wydań "Gwiazd naszych wina"?

Nie, nie. Wszystko jest w porządku, naprawdę. To tylko takie moje małe hobby.


Jak mogliście już zwrócić uwagę w różnych book haulach, które robiłam na blogu, uwielbiam gromadzić książki. Nie jest w tym w sumie nic dziwnego, bo przecież kocham je czytać. Jednak poza konkursem nałogowo kupuję jedną konkretną powieść w różnych wersjach językowych, ki czort, że żadnego z nich nie znam. Dokładnie tak, mam tu na myśli Gwiazd naszych wina, a dokładniej 12 wersji, jakie posiadam.

niedziela, 26 listopada 2017

13 powodów: sezon 3 - John Green + KONKURS [BLOGERZY POLECAJĄ]

Czy jest tu ktoś, kto nie zna Jana Zielonego?



John Green to autor dość przewrotny. W regularnych odstępach czasu wydawał swoje kolejne książki, ale na najnowsze Żółwie aż do końca kazał sobie czekać 5 lat. Mam nadzieję, że przynajmniej powieść jest tego warta. Przy okazji premiery najnowszego dzieła pana Zielonego postanowiłam zebrać opinię 13 blogerów w jeden post, w którym pomożemy udzielić odpowiedzi niezdecydowanym na bardzo ważne pytanie; czytać czy nie czytać?

środa, 24 lutego 2016

Recenzja| Will Grayson, Will Grayson - John Green&David Levithan

Gdy John Green pisze w duecie z Davidem Levithanem, ukazuje się Will Grayson, Will Grayson.

Skąd pomysł na książkę? Autorzy opowiedzą nam pewną historię swojego życia…

David Levithan będąc na studiach miał dużo nieporozumień w związku z osobą, która nazywała się David Leventhal. Niby nie tak samo, a jednak ludzie ich często ze sobą mylili. Dopiero po jakimś czasie się spotkali i zostali przyjaciółmi. Dodatkowo ten David Leventhal przyjaźnił się z Jonem Greenem. Przypadek przypadkiem pogania. To autorowi nasunęło myśl: dwie osoby o takim samym imieniu i nazwisku.

Poznajmy więc Willa Graysona, chłopaka, który cierpi na depresję, nie ma zbyt dobrych relacji z matką, a jego jedyną przyjaciółką jest dziewczyna, której nawet nie lubi. Will sprzeciwia się komunikatorom społecznościowym i nie lubi używać skrótów typu LOL albo ROTFL. Jednak mimo to dużo czasu spędza w internecie rozmawiając ze swoim chłopakiem, Isaaciem. Nigdy go nie spotkał, ale doskonale wie, jak wygląda, co lubi. A przede wszystkim, Isaac rozumie go jak nikt inny.

Poznajmy teraz drugiego Willa Graysona, chłopaka, który stosuje się do zasady niewyróżniania się. Do jego Paczki Przyjaciół w gruncie należą sami geje i lesbijki, w tym jego najlepszy przyjaciel, nadpobudliwy, pulchny i zbyt kochliwy Kruchy Cooper. Kruchy marzy o tym, by wystawić musical o swoim życiu. O braku akceptacji dla jego orientacji seksualnej, o tym, jak on i jego znajomi sobie radzą z jego odmiennością.

Pewnego chłodnego dnia w Chicago Will Grayson poznaje Willa Graysona. To spotkanie obraca ich życia o sto osiemdziesiąt stopni i kieruje ich życia na inny tor.


Kupiłam tę książkę już wieki temu po angielsku, bo była to wtedy jedyna, której wydanie w Polsce nie zanosiło się na bliski czas. Później zaopatrzyłam się w polską wersję. I żadnej nie przeczytałam aż do teraz.

Czytałam opis z tyłu okładki kilka razy. Wiedziałam, że akcja książki dotyczy dwóch osób o takich samych nazwiskach, których drogi pewnego dnia się przecinają. Jednak gdy zasiadałam do lektury, miałam pewne wątpliwości. Może to tylko tak brzmiało, a autorzy posłużyli się metaforą i stworzyli zupełnie inną historię? Może chodziło im o to, że Will Grayson z biegiem czasu odnajduje drugiego Willa Graysona, który jest nim, ale liczą się dla niego kompletnie inne wartości. Że główny bohater odnajduje inną część siebie. Ale niepotrzebnie się martwiłam, bo pierwsza myśl zawsze jest najbardziej trafna.

W książce śledzimy na zmianę losy Willów. Co rozdział zmienia się narracja, styl pisania i myślenia bohatera. Na pewno się nie pogubimy w tym, o kim w danym momencie czytamy. Pierwszy Will nie stosuje dużych liter, zasady pisowni są mu obce. Jak możemy dowiedzieć się z rozmowy autorów pod koniec, Will nie czuje się na tyle ważny, by zaznaczać początki zdań czy imion wielkimi literami.



Czytając książki napisane przez dwóch autorów zawsze zastanawia mnie, jak oni pogodzili się przy pracy. Czy jeden pisał jedno zdanie, drugi odpowiednio kolejne i tak dalej? Czy może każdy tworzył swoją scenę, a drugi adekwatnie następną do poprzedniej? W tym przypadku nie ma dużych różnic w stylu pisania, ale miałam pewne domysły. Sposób w jaki stworzono postać drugiego Willa Graysona przypominała mi charakter  Johna Greena. Nie znam żadnej innej twórczości Davida Levithana, ale to, co o nim wiem, bez czytania jego dzieł, doskonale pasowało mi do pierwszego Willa. I jak się okazało pod koniec, nie pomyliłam się. Każdy z autorów stworzył swoją postać, a dopiero później je połączyli.

Początkowo myślałam, że spotkanie dwóch Graysonów będzie kluczowe dla całej fabuły i wokół niego będzie skupiać się cała akcja. A autorzy miło mnie zaskoczyli, bo ich bohaterowie poznali się dopiero w połowie książki. Na pierwszy plan wychodzą ich problemy i przemyślenia.

Powieść czyta się bardzo dobrze. Styl pisania jest łatwy i przystępny, ale też nie pospolity. Will Grayson, Will Grayson to odpowiednia powieść dla młodzieży, ale to nie powinno jej umniejszać, bo nawet starsi czytelnicy znajdą coś dla siebie. Niejednokrotnie autorzy zaskoczą nas zamieszaniem w fabule, które nierzadko wywołuje opad szczęki.

  


Podsumowując. Mnie książka bardzo się podobała. Pochłonęłam ją w dwa dni i przez kolejne trzy miałam kaca książkowego. Cały czas rozmyślam nad życiem bohaterów, bo należą oni do tych, co zapadają w pamięć. Dodatkowo miło było poczytać choć raz historię, w której nie ma trójkątów miłosnych i rywalizacji chłopaków o dziewczynę. Opowieści o gejach także są całkiem niezłe, ale Polsce dopiero zaczyna się wydawać książki o tej tematyce. Mam nadzieję, że niedługo będzie ich więcej, bo są naprawdę ciekawe i, jak na ten moment, oryginalne.

Wiem, że dużo osób nie odnalazło „tego czegoś” w tej powieści lub po prostu nie podobała im się z wielu innych, różnych powodów. Ja jestem zdecydowanie w gronie, które ją uwielbiają. Teraz, gdy przeczytałam już wszystkie książki Greena, to mogę powiedzieć, że Will Grayson, Will Grayson jest zupełnie inne od Gwiazd naszych wina, ale według mnie, obie plasują się na moim pierwszym miejscu( no dobra, GNW jest małą odrobinkę wyżej, bo wywołuje łzy). Dopiero trochę dalej za nimi są Papierowe miasta. A reszta… daleko w tyle, bo 19 razy Katherine czy Szukając Alaski do mnie nie przemówiły.

środa, 16 grudnia 2015

Recenzja| Gwiazd naszych wina - John Green

Kostniakomięsak to złośliwy, pierwotny nowotwór tkanki kostnej. Najczęściej chorują na niego pacjenci płci męskiej od dwunastu, do dwudziestu czterech lat. Wiek nie jest ustaloną normą. Na tę chorobę zapaść mogą także osoby starsze lub młodsze. Guz przeważnie ma swoją lokalizację w kościach długich tworzących staw kolanowy albo w odcinku kości ramiennej.


Nowotwór tarczycy to nowotwór wywodzący się z komórek gruczołu tarczycowego. Zdecydowana większość zdiagnozowanych przypadków, to łagodne zmiany. Ta odmiana raka zdarza się bardzo rzadko, ale może mieć bardzo poważne konsekwencje w postaci przerzutów.


Szesnastoletnia Hazel Grace Lancaster od dawna choruje na raka tarczycy z przerzutami do płuc. Nie chodzi do szkoły, całymi dniami ogląda America’s Next Top Model i czyta ciągle tę samą książkę – Cios Udręki. Jej życie utrudnione jest z powodu niewystarczającej ilości tlenu. Nie może ruszyć się bez Philipa, aparatu, który oddycha za nią.

Rodzice w końcu mają dość jej postępującej depresji. Postanawiają zapisać ją do grupy wsparcia. Myślą, że spędzanie czasu z rówieśnikami z takimi samymi problemami jakie ma ona, pomoże jej nawiązać nowe znajomości.




Hazel nie cierpi tych spotkań. Chodzi na nie tylko ze względu na swoich rodziców. Jej zdaniem jest tylko jedna rzecz od bycia chorym na raka; mieć dziecko, które choruje na raka.

Skład grupy cały czas się zmieniał. Przychodziły nowe osoby, inne odchodziły z powodu swoich chorób. Większość po prostu umierało. Na koniec każdego spotkania odmawiano modlitwę za dusze byłych członków. Z tygodnia na tydzień lista imion do wymówienia się powiększała.

Augustus Waters jest chory na kostniakomięsaka. Zdrowie kosztowało go utratę prawej nogi, ale dzięki amputacji pozostaje w stanie remisji. Do grupy wsparcia trafia ze względu na swojego przyjaciela, Isaaka, który przez nowotwór stracił już jedno oko, a grozi mu jeszcze utrata drugiego.

Od pierwszego spotkania Augustus przygląda się Hazel. Najpierw nieśmiało, a potem bardziej otwarcie zaczynają ze sobą rozmawiać. Zaczynając od filmu, później pożyczanie ulubionych książek… Przyjaźń dwójki nastolatków kwitnie. Miejsca nie brakuje też dla Isaaka, który później cierpi przez rozstanie z dziewczyną.

Może się wydawać, że przyjaźń damsko-męska nie istnieje. John Green potwierdza ten stereotyp w swojej książce. Po krótkim czasie Augustus zakochuje się w Hazel. A ona?


Gwiazd naszych wina to piękna historia o nastolatkach, którzy próbują zrozumieć idee umierania. Muszą radzić sobie z końcem, który został dla nich odgórnie zaplanowany. Z jednej strony chcą czerpać z życia jak najwięcej, by nic ich nie ominęło. Z drugiej wiedzą, że takim zachowaniem mogą sprawić, że zranią zdrowych ludzi, jeśli dopuszczą ich do siebie za blisko. Nie myślą o sobie. Myślą o osobach, które kochają i chcą chronić.

Książka odkrywa bardzo wiele z psychiki osoby umierającej. Jej priorytety są zupełnie inne niż nasze. Inaczej patrzy na świat i nie można jej za to winić. Wszechobecne metafory mogą sugerować, że zagubieni nastolatkowie próbują odnaleźć sens we wszystkim, co ich otacza.


Skrót od imienia Augustusa to Gus. Został on wymyślony przez rodzinę i przyjaciół, bardzo szybko wszyscy go podłapali i zaczęli się do tego tak zwracać. Gus miał guza. Ironia polskiego tłumaczenia?

Wszechobecne spojlery powiedziały mi, jak kończy się ta historia. Myślałam, że przez to nie będę płakać na końcówce. Jakże się myliłam! Od pierwszych stron byłam smutna i chciało mi się ryczeć, bo wiedziałam, że to ma takie a nie inne zakończenie. A gdy ono w końcu nadeszło… Już nawet lepiej nie mówić. Jeśli jeszcze nie czytaliście tej książki, a macie zamiar to zrobić, to lepiej przygotujcie sobie zapas chusteczek.


Jest to najnowsza powieść Johna Greena i moim zdaniem najlepsza. Doczekała się także wspaniałego filmu, który zasługuje na miano ekranizacji. Każda scena została bardzo wiernie przeniesiona na ekran. I jestem pewna, że oglądając go, wypłaczemy drugie tyle łez, co przy czytaniu książki.




wtorek, 5 maja 2015