Mam
nadzieję, że w tę recenzję kliknęły wszystkie osoby, dla których seriale nie są
żadną nowością, bo to pozycja dla was obowiązkowa!
Dzisiaj będzie krótko, rzeczowo i, przede wszystkim, mocno serialowo! Bo nowa publikacja, o której w skrócie będę pisać Seriale (dla oszczędzenia moich palców i klawiatury) jest książką wprost idealną i zdecydowanie wartą uwagi.
Pewnie już wiecie, że moja miłość do Korei Północnej nie słabnie, a wręcz rośnie z każdym dniem i z każdą kolejną przeczytaną książką. Dlatego moja radość była nieokiełznana, gdy zobaczyłam kolejną pozycję o Kim Dzong Unie. A jestem jeszcze bardziej ukontentowana po lekturze i przyznaniu jej 4,5/5 gwiazdek!
Jeśli napiszę, że rok 2020 to rok powrotów popularnych tytułów, które przed laty zostały zakończone, to chyba przyznacie mi rację. Najpierw księgarnie zagarnęła Suzanne Collins z prequelem do Igrzysk śmierci, za granicą już mogą zaczytywać się w Midnight Sun czyli w Zmierzchu napisanym z perspektywy Edwarda, teraz wszyscy oglądamy Brzydulę po latach, a do tego dołącza jeszcze Katarzyna Berenika Miszczuk z Ja, ocaloną.
Wiecie, że te książki mają już 10 lat? Gdy autorka je pisała, nikomu się jeszcze nie śniło, że w Warszawie zbudują drugą linię metra!
Długo już się zbieram do napisania tej recenzji i ubolewam nad tym, że sama napisać się nie chce. Ale cóż, tego nie przeskoczę więc oto w końcu jestem i mam nadzieję, że w miarę uda mi się oddać moje odczucia po lekturze Krainy Lovecrafta, które są lekko ambiwalentne.
Seria, którą wielu i to przez długi czas polecało, jakby była fajną, polską fantastyką w młodzieżowym klimacie. Ja nie byłam przekonana nie tyle do samej historii, co bardziej do autorki, z którą już kiedyś miałam krótkie spotkanie przy okazji czytania jej pierwszych książek Wilk i Wilczyca – do tej pory nie mogę zapomnieć o tej traumie, bo nie dość, że historia była kiepska, to jeszcze styl pisania wołał o pomstę do nieba. Dlatego okrutnie bałam się dawać Miszczuk drugą szansę, bo też nie za bardzo wierzyłam w jej progres.
Dawno nie czytałam czegoś, co w tak skrajny sposób dzieliłoby polskich czytelników. Seria z panią Zofią Wilkońską nie zbiera żadnych średnich opinii – ludziom albo się te książki bardzo podobają i z wytęsknieniem czekają na kolejne tomy, albo odpalają pochodnie i z grabiami biegną zrobić porządek. Ja zdecydowanie jestem po tej drugiej stronie, bo Kółko się pani urwało oraz Komórki się pani pomyliły z powodzeniem aspirują do miana najgorszych książek, jakie przeczytałam w tym roku, a może nawet i w całym życiu.
