Nigdy nie sądziłam, że spotkam się kiedyś w swoim życiu z książką, która w każdym calu będzie pozbawiona emocji, a jednak jednocześnie wywoła całą lawinę uczuć w czytelniku. Almond to właśnie doskonały przykład, że te dwie sprzeczności mogą iść ze sobą w parze.
O tej książce w ostatnim czasie jest tak głośno, jak dawno o żadnej młodzieżówce już chyba nie było. No ale co się dziwić, pomysł na fabułę jest tak ciekawy i intrygujący, że każdy chce na własnej skórze sprawdzić, czy to lektura na miarę 5 gwiazdek, czy beznadzieja ubrana w ładną otoczkę. Już na wstępie mogę zdradzić, że zdecydowanie jest o czym gadać, bo na Zadanie domowe warto zwrócić uwagę!
Dziś już wiem, że recenzja będzie szybka i zwięzła, bo nawet nie ma co się rozwodzić nad kiepskimi książkami z gatunku tych, które były tak słabe i nijakie, że 5 minut po ich skończeniu człowiek nie pamięta, że je przeczytał, a co dopiero, o czym były.
Mamy pride month! Zawsze w czerwcu następuje istny wysyp nowości z LGBTQ+ w roli głównej i mnie to bardzo cieszy, bo zwiększa się świadomość, temat staje się nam bliższy, a także w literaturze można znaleźć coraz większą reprezentację. Dlatego też dziś dokładam swoją małą cegiełkę i opowiem wam trochę o nowości wydawniczej, która idealnie wpisuje się w te klimaty i nazywa się Pod tęczą.
Już chyba dawno nie cieszyłam się tak bardzo na kontynuację jakiejś serii! Dlatego też mam wielkie szczęście, że tak szybko po tym, jak przeczytałam pierwszy tom Iskry bogów, miała miejsce premiera drugiego tomu czyli Nie odrzucaj mnie. No i oczywiście musiałam się za nią zabrać jak tylko ją dostałam, a skończyło się to przeczytaniem całości praktycznie w dwóch wdechach.
Wezwij sokoła czyli książka, którą podobno najbardziej docenią fani Kruczego cyklu czyli Króla kruków i tych wszystkich innych, których… ja niestety nie znam. Już na samym początku wam powiem, że moje zdanie jest średnie, ale właśnie słyszałam, że jest to przyczyna mojego braków w lekturach, a nie w tej konkretnej.
Zasady boskich zawodów są krótkie i przejrzyste: Zeus pozwolił Prometeuszowi zawalczyć o swoją śmiertelność raz na sto lat. Zostaje wyznaczone miejsce próby, Atena wskazuje odpowiednią dziewczynę, o którą Prometeusz ma zabiegać. Gdy dziewczyna mu ulegnie przed upływem 60 dni, Prometeusz przegrywa. Jeśli jednak go odrzuci, Prometeusz stanie się śmiertelnikiem.
Mam
nadzieję, że w tę recenzję kliknęły wszystkie osoby, dla których seriale nie są
żadną nowością, bo to pozycja dla was obowiązkowa!
Dzisiaj będzie krótko, rzeczowo i, przede wszystkim, mocno serialowo! Bo nowa publikacja, o której w skrócie będę pisać Seriale (dla oszczędzenia moich palców i klawiatury) jest książką wprost idealną i zdecydowanie wartą uwagi.
Książka, która odpowiada na wszystkie istotne pytania mające związek z tym, jak chowa się zmarłych, jakie formalności należy załatwić, jak wygląda cały proces i zgłębienie tajemnic branży na polskim podwórku? Wchodzę w to!
Ja naprawdę lubię i chętnie daję autorom drugie szanse, ale… oni z reguły z nich nie korzystają. Tutaj byłam bardzo ciekawa, jak Anna Todd wypada poza After, czy jej styl się jakoś zmienił i czy wyciągnęła lekcje ze swoich pierwszych książek. No to się dowiedziałam, że tutaj jest jeszcze gorzej niż było.
Kolejna porcja książkowych opinii, ale tym razem przedstawię wam 6 książek młodzieżowych, niektóre z nich polecę, a inne ponarzekam, a jeszcze inne zdecydowanie odradzę. Także do dzieła!
Pewnie już wiecie, że moja miłość do Korei Północnej nie słabnie, a wręcz rośnie z każdym dniem i z każdą kolejną przeczytaną książką. Dlatego moja radość była nieokiełznana, gdy zobaczyłam kolejną pozycję o Kim Dzong Unie. A jestem jeszcze bardziej ukontentowana po lekturze i przyznaniu jej 4,5/5 gwiazdek!
Nadchodzą święta, ale to już pewnie doskonale wiecie, bo media zasypują nas przygotowaniami już od ponad miesiąca. Ja sama co roku wyczekuję na listopad, bo już wtedy dopuszcza się świąteczną ekscytację, natomiast to od 1 grudnia jest oficjalne przyzwolenie na zachorowanie na świąteczną gorączkę. A co najlepiej się robi oczekując na święta? Ogląda świąteczne filmy!
Recenzję pierwszego tomu zaczęłam od zachwytów nad naszym polskim wydaniem i dalej z zachwytu nie wychodzę! Okładka drugiej części jest równie cudowna i dopasowana do poprzedniej, a ja jestem w niej równie mocno zakochana!
Szczerze mówiąc, to nie dowiedziałam się z tej książki zbyt wiele, za to podczas lektury się męczyłam, nudziłam, wkurzałam i sama chciałam umrzeć.
Shalia urodziła się na pustyni, wychowała i to tutaj jest jej życie. Jej królestwo od lat zmaga się z wojną i po wyczerpujących walkach wszyscy chcą, by na nowo zapanował pokój. By tak się stało, Shalia musi poświęcić swoją osobistą wolność w imię wyższego celu – zostaje królową Krainy Kości. W jej nowym świecie magia jest zakazana, a osoby, którzy kontrolują żywioły, traktowani są jak zdrajcy. Wkrótce też okaże się, że jej mąż za swój główny życiowy cel przybrał sobie zniszczenie wszystkich takich osób. Sytuacja trochę się komplikuję, gdy Shalia sama odkrywa, że włada mocą ziemi…
Jeśli napiszę, że rok 2020 to rok powrotów popularnych tytułów, które przed laty zostały zakończone, to chyba przyznacie mi rację. Najpierw księgarnie zagarnęła Suzanne Collins z prequelem do Igrzysk śmierci, za granicą już mogą zaczytywać się w Midnight Sun czyli w Zmierzchu napisanym z perspektywy Edwarda, teraz wszyscy oglądamy Brzydulę po latach, a do tego dołącza jeszcze Katarzyna Berenika Miszczuk z Ja, ocaloną.
Nigdy, ale to nigdy, no po prostu absolutnie nigdy nie sądziłam, że kiedyś jeszcze doczekamy się jakiejkolwiek książki z uniwersum Igrzysk śmierci. Zawsze Suzanne Collins wyglądała na taką, co to umie w oszczędzanie i rozsądne dysponowanie gotówką, że zarobiła tyle na swojej trylogii i prawach do ekranizacji, że nie wpadnie na pomysł, by próbować doić tę krowę dalej. No ale cóż, nigdy nie mów nigdy, prawda?
Długo już się zbieram do napisania tej recenzji i ubolewam nad tym, że sama napisać się nie chce. Ale cóż, tego nie przeskoczę więc oto w końcu jestem i mam nadzieję, że w miarę uda mi się oddać moje odczucia po lekturze Krainy Lovecrafta, które są lekko ambiwalentne.
Nadeszła nowa Maas i z impetem po raz kolejny przejęła internet. Początek nowej serii, cudowne okładki i cicha obietnica, że to będzie jednak trochę coś innego niż to, do czego nas autorka przyzwyczaiła do tej pory. Księżycowe miasto reklamowano jako tę powieść kierowaną dla doroślejszych czytelników z dojrzalszymi bohaterami i stylem. A wyszło… tylko do połowy tak, jak wyjść powinno.
